[ وَالتَّواضُعُ مَزْرَعَةُ الْخُشُوعِ وَالْخُضُوعِ وَالْخَشْيَةِ وَالْحَيآءِ ؛ وَانَّهُنَّ لايَنْبُتْنَ الّا مِنْها وَفيها ، وَلا يَسْلَمُ الشَّرَفُ التّامُّ الحقيقيُّ الّا بِالتَّواضُعِ فى ذاتِ اللَّهِ تَعالى ]
تواضع منشأ خشوع
امام صادق عليه السلام در پايان روايت مىفرمايد :
تواضع و فروتنى سرزمين روييدن گل خشوع و خضوع است و محل نشو و نماى حيا و خوف و اين خضوع و خشوع و خوف و حيا در وجود انسان آشكار نمىشود مگر به تواضع در برابر حق و فروتنى در برابر خلق .
و شرافت و عزت كامل و حقيقى به دست نمىآيد مگر از تواضع و فروتنى در جنب ذات او كه بايد به حقيقت خود را ناچيز و بىاعتبار ولا شىء دانست و آن جناب را مستجمع جميع صفات كماليه .
هر كه را ذرهاى وجود بود * پيش هر ذرهاى سجود بود
نه همه بت ز زر و سيم بود * كه بت رهروان وجود بود
هر كه يك ذرّه مىكند اثبات * نفس او گبر يا جهود بود
در حقيقت چو جمله يك بودست * پس همه بودها نبود بود
نقطه آتش است در باطن * دود ديدن از او چه سود بود
هر كه اين نقطه ديد هر دو جهانش * محو گشته ز چشم سود بود