[ وَاظُنُّ أنَّ مَنْ طَلَبَ فى زَمانِنا هذا صَديقاً بِلا عَيْبٍ بَقِىَ بِلا صَديقٍ . الا تَرى أنَّ اوَّلَ كَرامَةٍ اكْرَمَ اللّهُ تَعالى بِها انْبِياءَهُ عِنْدَ اظْهارِ دَعْوَتِهِمْ تَصْديقُ امينٍ أوْ وَلىٍّ وَكَذلِكَ مِنْ اجَلِّ ما اكْرَمَ اللّهُ بِهِ اصْدِقاءَهُ وَاوْلِياءَهُ وَامَناءَهُ صُحْبَةُ انْبِيائِهِ وَهُوَ دَليلٌ عَلى أنَّ ما فِى الدَارَيْنِ نِعْمَةٌ احْلى وَاطْيَبُ وَازْكى مِنَ الصُّحْبَةِ فِى اللّهِ وَالْمُؤاخاةِ لِوَجْهِهِ ]
حضرت صادق عليه السلام در دنباله روايت مىفرمايد :
گمان من اين است كه هر كس در اين زمان دنبال چنين رفيقى كه از هر عيبى پاك باشد بگردد ، يافتنش ميسّر نباشد .
آيا نمىبينى كه اوّل كرامت و عزّتى كه كرامت فرمود كريم على الاطلاق به پيامبران خود ، وجود اصدقا و اوليا بوده كه ايشان در وقت اظهار نبوت انبيا و وصايت اوصيا ، پيش از همه تصديق انبيا و اوصيا كردند و باعث رونق و رواج نبوت و وصايت شدند و همچنين عظيمترين نعمتى كه خداوند كرامت فرمود به اصدقا و اوليا و امنا ، صحبت و معاشرت پيامبران با آنان بود و اين هر دو دليلى هستند واضح و برهانى قاطع بر اين كه در دنيا و آخرت نعمتى شيرينتر و خوشتر از صحبت فى اللّه و برادرى با برادران مؤمن در راه خدا نيست .
گر آسايشى خواهى از روزگار * جمال عزيزان غنيمت شمار
به جمعيت دوستان روى نه * پراكندگى را به يك سوى نه « 1 »
هامش
( 1 ) - امير خسرو دهلوى .