3 - حسد
به خاطر حرص بود كه آدم از بهشت رانده شده ، به خاطر كبر بود كه ابليس ملعون و رجيم شد ، به خاطر حسد بود كه قابيل برادر بىگناهش هابيل را كشت « 1 » .
انسان وقتى حضرت را مالكى حكيم و خدايى عادل و پروردگارى عالم و كريم بداند و معتقد باشد كه حضرت او در عنايات و فضلش مصلحت عبادش را لحاظ مىكند و علاوه توجه داشته باشد كه هر نعمت مادى به انسان داده مىشود ، زوالپذير است ، در قلبش براى حسد جايى نمىماند .
حسد ناشى از ضعف ايمان ، ضعف شخصيت ، حقد و كينه ، رذالت و پستى و به فرمودهء حضرت صادق عليه السلام : ناشى از كوردلى و انكار عنايت خداست و چون بر قلب كسى سايه بياندازد او را به هر گناهى و جنايتى وادار مىكند و گاهى جنايتى كه تا ابد قابل جبران نيست .
به حديثى عجيب در اين زمينه عنايت كنيد :
هشام بن حكم مىگويد : از حضرت صادق عليه السلام پرسيدم ، مردم زمان امام على عليه السلام پس از مرگ پيامبر صلى الله عليه و آله تا شهادت مولا آيا آن جناب را به عنوان اعلم و اقضى و اعدل و احكم و اشجع و اعبد و ازهد نمىشناختند ؟
امام صادق عليه السلام فرمود : چرا ، وجود مقدس حضرت مولا در كمالات معنوى و الهى براى تمام مردمان زمان از سقيفه تا نهروان به طور كامل شناخته شده بود ، هشام مىگويد : به امام صادق عليه السلام عرضه داشتم : پس چرا اين همه بلا و مصيبت كه در حقيقت مصيبت و بلا براى اسلام و مردم تاريخ تا روز قيامت بود به سر آن حضرت آوردند ؟ حضرت در پاسخ من گفتند : حسد « 2 » !
هامش
( 1 ) - كشف الغمة : 1 / 571 ؛ بحار الأنوار : 75 / 111 ، باب 19 ، حديث 6 .
( 2 ) - اعلام الورى : 266 .