از حق رها كند ، خداوند ايمانى به او مرحمت مىكند كه لذتش را در قلبش بچشد .
مَنْ نَظَرَ الىَ امْرأَةٍ فَرَفَعَ بَصَرَهُ الىَ السَّماءِ أوْ غَمَضَ بَصَرَهُ لَمْ يَرْتَدَّ الَيْهِ بَصَرُهُ حَتّى يُزَوِّجَهُ اللّهُ عَزَّوَجَلَّ مِنَ الْحُورِ الْعينِ « 1 » .
« كسى كه ديدهاش به زنى بيفتد ، آن گاه چشم به آسمان بدوزد ، يا ديده فرو پوشد ، پلكهايش بهم نرسد مگر اين كه خداوند مهربان حوريهاى به او تزويج كند » .
آرى ، چون ديده از حرام فرو پوشيد و چشم از ديدار نامحرمان بربنديد ، به فضاى پر معناى ملكوت راه پيدا كرده و در آن سراى به ديدار جمال و عظمت محبوب نايل خواهيد شد ، در آن وقت است كه زر و زيور دنيا و مظاهر فريبنده ظاهرى براى شما ارزشى نخواهد داشت و جز براى ديدار انوار عظمت ، راهى نخواهيد سپرد .
بينادل نابينا
در اينجا لازم است از بينادلى كه دو چشم خود را در جبههء حق عليه باطل از دست داده بود و در عين نابينايى ظاهر ، به دفاع از حق تا لحظات آخر عمر ادامه مىداد و يك لحظهاش از هزاران چشمدار بىتوجه برتر بود ياد شود .
او عبداللّه عفيف آن مرد عاشق و فرزانه و آن مجاهد بزرگوار و كريم است كه فيض محضر رسول اكرم صلى الله عليه و آله را يافته بود .
هامش
( 1 ) - من لا يحضره الفقيه : 3 / 473 ، باب النوادر ، حديث 4656 ؛ بحار الأنوار : 101 / 37 ، باب 34 ، حديث 28 .