[ قِلّةُ الْأَكْلِ مَحْمُودٌ فى كُلِّ قَوْمٍ لِأنَّ فيهِ مَصْلَحَةَ الْباطِنِ وَالظّاهِرِ ]
امام صادق عليه السلام مىفرمايد :
كم خورى نزد هر قوم و ملّتى پسنديده است ؛ زيرا صلاح و خير باطن و ظاهر در كمخورى است .
غذا و شرايط ظاهرى و باطنى آن
باب غذا و غذاخوردن در آيين مقدس اسلام از مفصلترين بابها است .
تفصيل خوردن و آشاميدن و آثار اطعمه و اشربه را در كتاب « اولين دانشگاه و آخرين پيامبر » ملاحظه نماييد كه انواع غذاهاى حلال و حرام و آثار آنها و شرايط ظاهرى و باطنى غذا را بيان كرده است .
در اين بخش نيازى به توضيح مفصّل اين مسئله نيست و تنها به ذكر قسمتى از اصول اين بخش قناعت مىشود .
اولين دستور مهمّى كه شريعت مقدسه دربارهء غذا دارد اين است كه خوراكى و آشاميدنى خود را از راه حلال تهيه كنيد ؛ زيرا در حلال آثار الهى و نور ملكوتى هست كه آن آثار و آن نور در قلب و نفس و عمل اثر مثبت مىگذارد .
بنابر قواعد الهى غذاى حلال ، محرك انسان به سوى عبادت و تحصيل نورانيت و غذاى حرام ، محرك به سوى گناه و تاريكى و ظلمت است .