[ فَإنَّ الدُّنْيا خَلَقَها اللّهُ تَعالى بِمَنْزِلَةِ ظِلِّكَ إنْ طَلَبْتَهُ أتْعَبَكَ وَلا تَلْحَقُهُ أبَداً وَإنْ تَرَكْتَهُ يَتْبَعُكَ وَأنْتَ مُسْتَريحٌ ]
امام صادق عليه السلام در ادامهء روايت باب حرص مىفرمايد :
دنيا براى تو مانند سايه است ، هر چه از پى او به روى به آن نخواهى رسى و جز خستگى و ملالت و رنج و تعب ، چيزى عايد تو نخواهد كرد ، ثروتمندان مادى جهان پس از آن همه دويدن ، به كجا رسيدند و چه كردند و چه با خود بردند ؟ !
ولى اگر آن را رها كنى و به دنبالش ندوى به مقدارى كه احتياج دارى از طريق كوشش صحيح با تو خواهد بود و تو در اين صورت راحت خواهى بود .
اى كه انكار كنى عالم درويشان را * تو چه دانى كه چو سودا و سرست ايشان را
ملك آزادگى و كنج قناعت گنجى است * كه به شمشير ميسّر نشود سلطان را
طلب منصب فانى نكند صاحب عقل * عاقل آن است كه انديشه كند پايان را
جمع كردند و نهادند و به حسرت رفتند * وين چه دارد كه به حسرت بگذارد آن را