بارى عراقى اين دم بس ناخوشست و درهم * حال دلش دگر دم تا چون شود چه دانم « 1 »
كعبه ، مركز بركات و هدايت
[ مُبارَكاً وَ هُدىً لِلْعالَمِينَ ]
« 2 » .
كه پر بركت و وسيلهء هدايت براى جهانيان است .
آن روز كه ابراهيم بزرگ آن قهرمان توحيد و معنى ، هاجر و اسماعيل را به سرزمين مكه آورد ، از قطرهاى آب و ذرهاى علف سبز در آن منطقه خبرى نبود ، بنا به نقل قرآن مجيد عرضه داشت :
پروردگارا ! من زن و فرزندم را نزد خانهء تو ، در سرزمينى خشك و غير قابل كشت ، سكونت دادم ، خداوندا ! به خاطر اين كه نماز به پاى دارند ، تو اى آگاه بر تمام احوال ، دل مردمان را به ايشان توجه ده و از انواع ميوهها و نعمتهايت آن مردم را بهره ده تا به شكر تو برخيزند .
نتيجهء مبارك بودن آن جايگاه و قبول شدن خواستهء ابراهيم را در مسافرت ميليونى مسلمانان به آن جايگاه مىبينيد .
اين مسئله از يك جهت و از جهت ديگر مبارك بودن اين خانه در اين است كه با كشش معنويش هزاران دل را منقلب كرده و هزاران نفس را از آلودگى پاك و هزاران معصيت كار را به صحنهء باعظمت توبه مىكشد .
هدف از هادى بودن آن جايگاه هم در اين است كه مردم در آن محل و محيط
هامش
( 1 ) - فخر الدين عراقى .
( 2 ) - آل عمران ( 3 ) : 96 .