و هر كس از غير آن هدايت بخواهد گمراه گردد و هر كس آن را شعار و دثار خود كند به سعادت الهى رسد و هر كس آن را پيشواى زندگى و تكيهگاه خود قرار دهد ، خداوندش در بهشت پناه دهد و حياتى سالم نصيب او گرداند ، به همين خاطر به قرآن گفت : « هدى » .
و از طرفى قرآن براى مردم مؤمن بشارت است ، بشارت براى آخرت ، به اين معنى كه قرآن در قيامت مرد لاغر رنگ پريدهاى را مىآورد و به خداوند عرضه مىدارد : اين است آن كسى كه روزش را روزه داشت و شبش را به بيدارى گذراند و طمعش در رحمت تو قوى گشت و اميدش به مغفرتت گشاده شد ، با او با گمان من و گمان خودش معامله كن . خداوند خطاب مىكند : ملك به راستش قرار بگيرد و بهشت در چپش و او را به حورالعين برسانيد و پدر و مادرش را لباسى از حلهء بهشت بپوشانيد كه دنيا و مافيها در برابرش چيزى نباشد .
خلايق به آن پدر و مادر نظر مىكنند و از آنان احترام مىگيرند و آنان به وضع خود مىنگرند و از آن كرامت تعجب كرده مىگويند : خداوندا ! اين همه عنايت نسبت به ما براى چيست ؟ ما را عملى در خور اين محبت و كرامت نيست ؟
خداوند مىفرمايد : با اين همه تاج كرامت از آن شماست كه بينندهاى نظيرش را نديده و شنوندهاى مانندش را نشنيده و نسبت به چنين خيرى كسى فكر نكرده و اين همه براى اين است كه شما دو نفر وسيلهء تعليم قرآن به فرزندتان بوديد و شما او را به اسلام رسانديد و با زحمت شما او عاشق محمد و على شد و فقه آن دو را دريافت ، ولايت اين دو نفر واسطهء قبول عمل است و دشمنى با دشمنان آنان سبب نجات .
اگر كسى از زمين تا عرش طلا پر كند و در راه خدا صدقه دهد ولى ولايت محمد و على را نداشته باشد ، هيچ عملى از او قبول نمىكنم .
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 279
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٢٧٩