و تكبر و تعلق به دنيا و حب جاه و غفلت و افساد ، در دل او ديده نشود .
عبوديت در مرحلهء چهارم : گذشته از مراحل عبادات و صفات ، نفس خود را نيز مغلوب و مقهور و فانى كرده و حتى عملى يا نيتى به عنوان نفس خود و انانيت انجام ندهد و برنامه او فقط و فقط براى مولا و به قصد اطاعت او بوده و از ظاهر و باطن و از صميم دل به جز مولاى خود چيزى نمىبيند .
و در اينجا سالك به حقيقت عبوديت نايل مىشود و هرگز كوچك ترين نظر و غرض و كمترين مقصود و هدفى به جز انجام وظائف بندگى ندارد و حتى توجه ندارد كه به مقامى برسد ، قربى پيدا كند ، مورد توجه و عنايت قرار بگيرد ، از فيوضات و الطاف مولا بهرهمند گردد .
در اينجا قرب و بعد و وصل و هجران و درد و درمان فرقى از نظر او نداشته و آنچه پيش آيد خواه ملايم يا ناملايم باشد همه خوب و مرضى خواهد بود .
و اين مقام عبوديت آخرين درجهء سالك است كه در قرآن مجيد از اين مرتبه به تعبيرات « عباد مخلصين » ، « عباد مصطفين » ، « عباد مؤمنان » ، « عباد مرسلين » و « عباد صالحين » ، تعبير آورده است .
چون عبد بر اساس قدرت و توان و وسع و حال خود اين راه باعظمت و بابركت ، يعنى راه عبوديت را طى كرد ، بدون شك و ريب مشمول رحمت و فضل حضرت جانان خواهد شد .
طاعت قليل و اجر جزيل
قبول طاعت كم و عطاى اجر بزرگ ، تنها مختص به حضرت حق است و اوست كه از باب لطف و كرم و عنايت و فضل ، عمل يسير را در برابر مزد جزيل و اجر بىنهايت قرار مىدهد !