چون به در مسجد رسيدى ، به حقيقت بدان كه قصد و نيت كردهاى كه به در خانهء سلطان بزرگ و عظيم الشأنى به روى و به بساطى راه يا بى كه در آن بساط جز براى پاكان راهى نيست و براى غير صديقان براى احدى اذن جلوس در آن بساط و بارگاه وجود ندارد .
در كتاب « المناقب » ابن شهرآشوب و « روضة الواعظين » فتّال نيشابورى مىخوانيم :
وجود مقدس حضرت امام حسن مجتبى عليه السلام چون وضو مىساخت ، بند بند بدنش مىلرزيد و رنگ مباركش زرد مىشد ؛ چون سبب اين حالت را از حضرت مىپرسيدند ، مىفرمود : سزاوار است كسى كه مىخواهد در پيشگاه حضرت ربّ العرش به بندگى بايستد ، رنگش زرد شود و در مفاصلش رعشه افتد !
و چون به مسجد مىرفت ، وقتى كنار درِ مسجد قرار مىگرفت ، سر به جانب آسمان بر مىداشت و مىگفت :
إلهي ضَيْفُكَ بِبابِكَ يا مُحْسِنُ قَدْ أَتاكَ الْمُسيءُ فَتَجاوَزْ عَنْ قَبيحِ ما عِنْدي بِجَميلِ ما عِنْدكَ يا كريم « 1 » .
اى خداى من ! اين مهمان تو است كه به درگاه لطف و كرم و مرحمت و محبّتت ايستاده . اى مولاى نيكوكارم ! بندهاى تبه كار به نزدت آمده از كردار زشتش به خوبىهايت درگذر اى بزرگوار .
خداوند بزرگ را از ديدگاه قرآن مجيد در نظر بگيريد :
هامش
( 1 ) - المناقب ، ابن شهر آشوب : 4 / 14 ، فصل فى مكارم اخلاقه عليه السلام ؛ بحار الأنوار : 43 / 339 ، باب 16 ، حديث 13 .