عَظِيمٌ ] « 1 » .
و چه كسانى ستمكارتر از كسانى مىباشند كه از بردن نام خدا در مساجد خدا جلوگيرى كردند ، و در خرابى آنها كوشيدند ؟ آنان را شايسته نيست كه در آن [ مراكز عبادت ] درآيند ، جز در حال ترس [ از عدالت و انتقام خدا ] . براى آنان در دنيا خوارى و زبونى است و در آخرت عذابى بزرگ است .
تفسير « پرتوى از قرآن » با استفاده از آيات و روايات و مسائل تاريخى و طبيعى وغريزى ، در ذيل اين آيه چنين مىگويد « 2 » :
مگر جز اين است كه غرائز و قواى حيوانى در آدمى منشأ هر ستم و تجاوز است ؟ تنها محيطى كه اين غرائز را محدود و وجدان حق جويى و عدالت خواهى را بيدار و فعال مىگرداند ، همان محيطهايى است كه به نام خدا و حق و عدل بر پا گشته و به نام مسجد كه محل سجده براى خدا و اخضاع سركشىهاست ، ناميده شده است .
اگر خودبينى و امتيازجويى آدمى و صورت ها و انديشههاى ناشى از آن در حريم مساجد راه يافت ، صورت و معناى خدايى مسجد را ويران مىكند و ظاهر آن را از رونق مىاندازد .
چون مساجد ويران گرديد ، بند و حدّى براى سركشى غرائز نمىماند و جلو هر ستمى باز مىگردد ، پس آنان كه ديگران را از مساجد ممنوع و به خود محدود مىسازند و نور فطرت خدايى را خاموش و نام غير خدا را بلند مىكنند از هر ظالمى
هامش
( 1 ) - بقره ( 2 ) : 114 .
( 2 ) - تفسير پرتويى از قرآن : 1 / 273 ، ذيل آيه 114 سوره بقره .