و غضب خداست و عاقبت گناهان آتش جهنم و عذاب دردناك دوزخ و خلاصه دور ماندن از سعادت دنيا و آخرت است .
خوشا به حال آن انسانى كه لذت واقعى خود را در ارتباط با حضرت دوست قرار داده و از ساير لذات مشروع به اندازهء ضرورت استفاده مىكند .
به خدا قسم ساعتى براى انسان ، خوش تر از ساعت ارتباط با دوست نيست ، آن ساعتى كه قلب با حضرت مولا در ارتباط قرار گرفته و صداى پرسوز انسان در گوشهء خلوت براى مناجات از ناى جان بيرون آمده و اشك ديده بر رخسار آدمى جارى گشته و به قول الهى قمشهاى اين عارف وارسته ، عجب ساعت خوشى است :
مرا يك شب به وصل خود كنى شادان چه خواهد شد * دمى جانم رهانى از غم هجران چه خواهد شد
به ياد خود دلم از غيرپردازى چه مىگردد * روانم را نگه دارى بر اين پيمان چه خواهد شد
نكاهد حسن بىپايانت اى ماه از نگاه من * رخت بىپرده بنمايى به چشم جان چه خواهد شد
به شكر آن كه در ملك نكويى شاه يكتايى * گذارى يك قدم در كوى مسكينان چه خواهد شد
گرفتار بلاى دشمنى چون نفس خونخوارم * نگهدارى گرم زين خصم بىايمان چه خواهد شد
به نزهتگاه انسم گر دهى مأوا چها گردد * به خلوتخانهء وصلم كنى مهمان چه خواهد شد