[ وَيَتَفَكَّرْ فى نَفْسِهِ الْمُكَرَّمَةِ فى حالٍ كَيْفَ يَصيرُ دَليلُهُ فى حالٍ وَيَعْلَمُ أَنَّ التَّمَسُّكَ بِالْقَناعَةِ وَالتَّقْوى يُورِثُ لَهُ راحَةَ الدَّارَيْنِ ]
نفسى كه فى الجمله صفا و جلا دارد نفس مكرم است و چنين نفسى داراى قدرت تفكر است و مىتواند در حالى كه در آن است انديشه كند تا از بركت انديشه از آن حال به حالت عالىتر راه برد و به همين خاطر امام صادق عليه السلام در اين جمله مىفرمايد : انديشه و تعقل كند در نفس مكرمه در حالتى كه فعلًا دارد ، چگونه راهنماى او نسبت به حال شريفتر و عالىتر مىگردد ، در اين صورت مىفهمد و مىداند كه وقتى حاصل مواد غذايى با همهء ارزشش فضولات و كثافات است ، بايد به قناعت و تقوا تكيه كرد كه اين دو حقيقت ، بهترين علت راحت دو دنياست .
آرى ، اهل قناعت و تقوا سبك بار و سبك بالند ؛ زيرا در برنامه ظاهر به خاطر قناعتشان و تقواشان كم خوراك و كم مؤونه و در برنامهء باطنشان از گناه معصيت سبك بار و راحتند .
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 179
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص١٧٩