[ كَذلِكَ خَلَقَ اللّهُ الْقَلْبَ طاهِراً صافِياً وَجَعَلَ غَداءَهُ الذِّكْرَ وَالْفِكْرَ وَالْهَيْبَةَ وَالتَّعْظيمَ وَإِذا شيبَ الْقَلْبُ الصَّافى فى تَغْذِيَتِهِ بِالْغَفْلَةِ وَالْكَدَرِ صُقِلَ بِمِصْقَلَةِ التَّوْبَةِ وَنُظِّفَ بِماءِ الْإِنابَةِ لِيَعُودَ عَلى حالَتِهِ الْأُولى وَجَوْهَرِيَّةِ الْأَصْلِيَّةِ الصَّافِيَةِ قالَ اللّهُ تَعالى
[ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ ]
]
همچنين خداوند ، دل آدمى را مانند دندان ، در اصل خلقت پاك و صاف و منزه از تيرگى و ظلمت آفريده و غذاى واقعى آن را ذكر و فكر جناب خودش قرار داده و هرگاه آلوده شود با خوردن غفلت و كدورت به كثافت و ظلمت دچار مىگردد .
در اين حال بايد با صيقل توبه و آب انابه ، قلب را از ظلمات گناه و كدورات معاصى پاك كرد و به حال اوّل و جوهر اصلى و صافى خودش برگرداند ، تا با برگرداندن قلب ، عبد مورد محبت دوست گردد ، چنانچه حضرت حق مىفرمايد :
به حق كه خداوند ، توّابين و متطهّرين را دوست دارد .
[ وَقالَ النَبِىُّ صلى الله عليه و آله : عَلَيْكُمْ بِالسِّواكِ ظاهِرَ الْإِسْنانِ وَأرادَ هذا الْمَعْنى ]
و پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : بر شما باد به مسواك ظاهر دندان ، مرادش تطهير ظاهر است با تطهير باطن و تشبيه معقولست به محسوس .