ملاكهاى تعيين شده از سوى خود ] مىستايد ، و [ گروهى كه به ناحق ، خود را مىستايند در كيفر و مجازات ] به اندازهء رشتهء ميان هستهء خرما مورد ستم قرار نمىگيرند .
امام على عليه السلام در مقام تعريف اهل تقوا و عاشقان حق در خطبهء همام مىفرمايد :
وَإِذا زُكِّىَ أَحَدٌ مِنْهُمْ خَافَ مِمَّا يُقالُ لَهُ فَيَقُولُ أَنَا أَعْلَمُ بِنَفْسى مِنْ غَيْرى وَرَبّى أَعْلَمُ بى مِنّى بِنَفْسى اللَّهُمَّ لا تُؤاخِذْنى بِما يَقُولُونَ وَاجْعَلْنى أَفْضَلَ مِمَّا يَظُنُّونَ « 1 » .
الهى قمشهاى آن پير وارسته در ترجمهء جمله بالا گويد :
چو آنان را به نيكويى ستايند * بينديشند و بر نيكى فزايند
همى گويند در پاسخ كه ما را * سريرت هست بر خويش آشكارا
به خود ماييم داناتر ز اغيار * ز ما به داند آن داناى اسرار
پس آن گه با نياز عشق دمساز * همى گويند كى داناى هر راز
تو با گفتارشان بر ما مپيچى * كه هيچى را ستايش كرده هيچى
همى گويد به دل كى پاك يزدان * مرا برتر ز هر پندار گردان
نكوتر ساز ما را زين گمانها * الا اى از تو نيكو جسم و جانها
ببخشا آنچه مستور است ز ايشان * ز كار زشت و افكار پريشان
امام سجّاد عليه السلام در دعاى بيستم « صحيفه » عرضه مىفرمايد :
وَعَبِّدْنى لَكَ وَلا تُفْسِدْ عِبادَتى بِالْعُجْبِ « 2 » .
الهى ! مرا بنده خودت گردان و عباداتم را به عجب و خودپسندى تباه مكن .
هامش
( 1 ) - نهج البلاغة : خطبه : 184 .
( 2 ) - صحيفه سجاديه ، دعاى مكارم الاخلاق .