در سورهء مباركه كهف مىخوانيم :
[
قُلْ لَوْ كانَ الْبَحْرُ مِداداً لِكَلِماتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِماتُ رَبِّي وَ لَوْ جِئْنا بِمِثْلِهِ مَدَداً ]
« 1 »
.
بگو : اگر دريا براى [ نوشتن ] كلمات پروردگارم [ كه مخلوقات او هستند ] مركب شود ، پيش از آن كه كلمات پروردگارم پايان يابد ، يقيناً دريا پايان مىيابد و اگرچه مانند آن دريا را به كمك بياوريم .
در سورهء مباركه لقمان مىخوانيم :
[
وَ لَوْ أَنَّ ما فِي الْأَرْضِ مِنْ شَجَرَةٍ أَقْلامٌ وَ الْبَحْرُ يَمُدُّهُ مِنْ بَعْدِهِ سَبْعَةُ أَبْحُرٍ ما نَفِدَتْ كَلِماتُ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ]
« 2 »
.
اگر [ براى نوشتن و ثبت كردن كلمات خدا كه در حقيقت مخلوقات او هستند ] آنچه درخت در زمين است قلم باشد و دريا [ مركب ] و هفت درياى ديگر آن را پس از پايان يافتنش مدد رسانند ، كلمات خدا پايان نپذيرد ؛ يقيناً خدا تواناى شكستناپذير و حكيم است .
در اين دو آيه تمام موجودات هستى ، به عنوان كلمات حق معرفى شدهاند و در آيات ديگر هر جزئى از اجزاى خلقت به عنوان مصداق كلمه آمدهاند .
هامش
( 1 ) - كهف ( 18 ) : 109 .
( 2 ) - لقمان ( 31 ) : 27 .