مراقبت اين هفت عضو حساس بود .
چشم را بايد از نگاه به صورت حرام حفظ كرد . ديده نبايد كسى را به چشم حقارت بنگرد و از ديدن آنچه لزومى براى انسان ندارد پرهيز كند ؛ زيرا همانطورى كه در قيامت از اضافه حرف زدن زبان سؤال مىكنند ، از اضافه ديدن چشم هم بازپرسى مىنمايند .
از آن طرف نبايد به ترك گناه چشم قانع شد ، بلكه بايد ديده را در جهت تماشاى آثار صنع حق و عجايب خلقت هدايت كرد . بايد چشم به تماشاى كتاب خدا و سنّت رسول اللّه صلى الله عليه و آله و آثار ائمه عليهم السلام برخيزد ، تا از اين طريق انسان بتواند با معارف و حلال و حرام خدا آشنا گردد . بايد به آثار خير ديگران بنگرد ، تا نفس تشويق به اجراى عمل خير گردد .
زبان ، عضوى است كه هر نوع چرخيدن برايش آسان است و هيچ حركتى براى او سنگين نيست ؛ اين عضو كوچك است كه مىتواند مرتكب بزرگترين گناه و آلوده به كبائر شده ، براى دنيا و آخرت انسان خطرات سنگينى بيافريند ! !
اين عضو با غيبت ، دروغ ، دو بهمزنى ، تعريف از خود ، تكذيب خلق ، طعن و لعن به مردم ، جدال و مراء و . . . جنايات بزرگى را مرتكب مىشود .
اين عضو براى ذكر گفتن ، ياد گرفتن ، ياد دادن ، نشر حقيقت ، امر به معروف و نهى از منكر ، ارشاد عباد حق ، اصلاح ذات البين و ساير برنامههاى مثبت آفريده شده .
بايد با نفس خويش شرط كرد كه در طول روز و شب اين عضو را در مسير حق حركت دهد ، كه گفتهاند : منطق مؤمن ذكر و نظر او عبرت و سكوت او فكرت است .
و در قرآن مجيد آمده :
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 197
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص١٩٧