[ الَّذى نَوَّرَ قُلُوبَ الْعارِفينَ بِذِكْرِهِ ]
ذكر
پروردگارى كه دلهاى عارفان را از تيرگى غفلت و غبار ظلمت نجات داد و به نور يادش روشن نمود .
شايد بتوان گفت : منظور از ذكر در اين جمله قرآن مجيد است ، چنان كه در بسيارى از آيات ، از آن به عنوان ذكر ياد فرموده :
[
إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ ]
« 1 »
.
همانا ما قرآن را نازل كرديم ، و يقيناً ما نگهبان آن [ از تحريف و زوال ] هستيم .
لذا معنا اين مىشود كه عارفان با توفيق حضرت حق ، به كتاب الهى تسليم شده و موفّق به شناخت مفاهيم ملكوتى آن شدند و از پى معرفت به اجراى فرامين آن برخاستند و از اين طريق ، تاريكى جهل و ظلم بر نفس و بىايمانى را زدوده و خانهء قلب را به نور ملكوتى قرآن روشن كردند و با اين چراغ پر فروغ الهى در بين مردم زيستند :
هامش
( 1 ) - حجر ( 15 ) : 9 .