مسائلى كه از پيامبر و امامان عليهم السلام كه سرحلقهء عارفاناند ، نقل شده است . مسائلى كه اگر انسان اميد به سعادت دنيا و آخرت داشته باشد ، در طلب آنها برآمده و تمام جديّت را در آراسته شدن به آن مسائل خواهد كرد .
كسى كه بگويد : من اميد به نجات و سلامت حيات دار و خير دنيا و آخرت دارم ؛ ولى در طلب اين حقايق كه سازندهء سلامت و سعادت انسان است برنيايد ، اميد نداشته و در ادّعاى خود صادق نيست . مگر نه اين است كه امام صادق عليه السلام مىفرمايند : وَدَليلُ الرَّجاءِ الطَلَبُ .
1 - عزّت در غربت
عَنِ الصَّادِقِ عَنْ آبائِهِ عليهم السلام قالَ : قالَ أَميرالمُؤْمِنينَ عليه السلام مَنْ أَرادَ عِزّاً بِلا عَشيرَةٍ وَهَيْبَةً مِنْ غَيْرِ سُلْطانٍ ، وَغِنًى مِنْ غَيْرِ مالٍ ، وَطاعَةً مِنْ غَيْرِ بَذْلٍ وَفَلْيَتَحَوّلْ مِنْ ذُلّ مَعْصِيَةِ اللّهِ إِلى عِزّ طاعَتِهِ فَإِنَّهُ يَجِدُ ذلِكَ كُلَّهُ « 1 » .
امام صادق عليه السلام از پدرانش عليهم السلام از اميرمؤمنان عليه السلام روايت مىكند : كسى كه بدون قوم و خويش عزّت مىخواهد ، كسى كه بدون قدرت هيبت مىطلبد و آن كس كه ثروت بدون مال اراده دارد ، وآدمى كه بدون بذل و بخشش مىخواهد فرمانش را ببرند ، تنها راهش خروج از پستى معصيت خدا و ورود به طاعت خداست ، يقيناً به همهء مرادهاى خود مىرسد .
بىترديد عمل به اين روايت و طلب اين واقعيّت ؛ يعنى ترك هر گناه و اجراى هر فرمان خدا ، براى رسيدن به كمال كافى است ، آرى ، اميدوار ، به تمام آن واقعيتهايى كه امير مؤمنان عليه السلام مىفرمايد ، تنها در طلب ترك گناه و اجراى فرمان حق ميسّر است .
هامش
( 1 ) - الأمالى ، شيخ طوسى : 524 ، المجلس الثامن عشر ، حديث 1161 - 68 .