وَانْسَيْتُها حافِظِيْهِ يا داوُدُ اسْمَعْ مِنّى ما اقُولُ ، وَالْحَقُّ اقُولُ مَنْ أتانى بِحَسَنَةٍ واحِدَةٍ ادْخَلْتُهُ الْجَنَّةَ قال داوُدُ : يا رَبِّ وَما هذهِ الْحَسَنَةُ ؟ قالَ مَنْ فَرَّجَ عَنْ عَبْدٍ مُسْلِمٍ فَقالَ داوُدُ : الهى بِذالِكَ لايَنْبَغى لِمَنْ عَرَفَكَ انْ يَنْقَطِعَ رَجاءَ مِنْكَ .
جملاتى در زبور داود خواندم ، قسمتى از آن را از ياد بردم و جملاتى از آن را به ياد دارم ، آنچه به ياد دارم اين است : هركس به من وارد شود در حالى كه علاقهمند به من است او را به بهشت مىبرم ، اى داود ! كلامم را بشنو كه حق است كسى كه بر من وارد شود و از گناهانى كه كرده خجالت زده است او را ببخشم و گناهانش را از ياد محافظانش ببرم . اى داود ! از من بشنو كه قول من حق است ، هركس با يك خوبى بر من وارد گردد ، او را به بهشت مىبرم ، داود گفت : اين خوبى و حسنه چيست ؟ فرمود : گرهاى از كار بنده مسلمانى گشوده باشد ، داود گفت : پروردگار من به همين عنايات تو است كه هركس تو را شناخت سزاوار نيست اميدش از تو قطع گردد ! ! « 1 »
عَنْ أَبى بَصيرٍ قالَ : سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرَ عليه السلام يَقُولُ : إِذَا دَخَلَ أَهْلُ الجَنَّةِ الجَنَّةَ بِأَعْمالِهِمْ فَأَيْنَ عُتَقاءُ اللّهِ مِنَ النّار .
ابىبصير مىگويد : از امام باقر عليه السلام شنيدم كه مىفرمود : زمانى كه اهل بهشت به خاطر اعمالشان وارد بهشت شوند ، پس آزادشدگان خدا از آتش جهنّم كجايند ؟
إِنَّ اللّهَ أَوْحى إِلى نَبِيِّهِ عليه السلام إِنّى أَجْعَلُ حِسابَ أُمَّتِكَ إِلَيْكَ فَقالَ : لا يا رَبِّ أَنْتَ أَرْحَمُ بِهِمْ مِنّى فَقالَ : إِذَنْ لا أُخْزيكَ فِيهم « 2 » .
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعة : 16 / 62 ، باب 83 - وجوب الندم على الذنوب ، حديث 21798 ؛ الأمالى ، شيخ طوسى : 106 ، المجلس الرابع .
( 2 ) - محجّة البيضاء : 7 / 259 .