رعيّتى كه از پيشواى هدايت كننده به سوى حق ، فرمان ببرد ، او را مشمول بخشش خود قرار مىدهم ، گرچه در اعمالش به خود ظلم كرده و مرتكب بدى شده باشد .
اين نكته را نبايد فراموش كرد كه اطاعت از پيشواى برحق ، ارادهء بر گناه را در آدمى به تدريج ضعيف كرده و گرايش به مسائل حق را در انسان تقويت مىكند . در اين صورت حسنات زياد ، باعث آمرزش سيّئات شده و ريشه گناهان را در وجود انسان خشك مىكند .
مدّعيان دروغين
قالَ أَبُو عَبْدِاللّهِ فى قَوْلِ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ : [
وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ تَرَى الَّذِينَ كَذَبُوا عَلَى اللَّهِ وُجُوهُهُم مُسْوَدَّةٌ أَلَيْسَ فِى جَهَنَّمَ مَثْوىً لِلْمُتَكَبِّرِينَ ]
قالَ : مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ إِمامٌ وَلَيْسَ بِإِمامٍ « 1 » .
امام صادق عليه السلام در ترجمهء آيهاى كه مىفرمايد : « روز جزا صورت آنان كه بر خدا دروغ بستند سياه مىبينى آيا جهنّم جايگاه متكبّرين نيست ؟ » فرمود : اين آيه نشان دهندهء عذاب كسى است كه خود را پيشوا بداند در حالى كه صلاحيّت پيشوايى را ندارد .
دشمنان اهل بيت پيامبر عليهم السلام
قالَ أَبُو عَبْدِاللّهِ : مُدْمِنُ الْخَمْرِ كَعابِدِ الْوَثَنِ ، وَالنّاصِبُ لِآلِ مُحَمَّدٍ شَرٌّ مِنْهُ ، قُلْتُ
هامش
( 1 ) - غيبة النعمانى : 111 ، باب 5 ، ما روى فيمن ادعى الامامه ، حديث 1 ؛ بحار الأنوار : 25 / 113 ، باب 3 ، حديث 13 .