گناه در برابر وجود مقدّسى كه همهجا با انسان و حتّى از رگ گردن به انسان نزديكتر است .
گناه در برابر وجود پاكى كه جز او كسى ناز انسان را نمىخرد و به غير او كسى در شدائد و مصائب به فرياد آدمى نمىرسد و غير او هيچكس خواستههاى انسان را اجابت نمىنمايد .
به فرمودهء حضرت سيدالشهدا عليه السلام در دعاى عرفه :
اى كسى كه شكرم در برابر نعمتهايت اندك بود ، ولى مرا از لطف محروم نكردى و گناهم در برابرت بزرگ بود ؛ اما رسوايم ننمودى ، مرا بر معصيت ديدى ولى خلافم را افشاء نكرده و در بين مردم به گناه شهرتم ندادى .
اى خداوندى كه در كودكى از هر خطرى نگاهم داشتى و در بزرگى روزيم دادى .
اى مولايى كه به هنگام مرض تو را خواندم و تو شفايم دادى و به وقت عريان بودنم مرا پوشاندى و در گرسنگى سيرم كردى و در تشنگى سيرابم نمودى و در ذلّتم عزيزم كردى و نادانيم را مبدّل به علم و شناخت و آگاهى كردى و تنهاييم را با زياد كردن افرادم جبران نمودى .
منِ غايب را ، تو برگرداندى و ندارى و كمبودم را به دارايى مبدّل نمودى ، به وقت نياز نصرتم دادى و آنچه به من عطا كردى از من پس نگرفتى و اين همه عنايت را تو نسبت به من شروع كردى .
حمد و شكر سزاوار توست ، اى خدايى كه لغزشم را جبران كردى و غصّهام را بر طرف ساختى و دعايم را به اجابت رساندى و عيبم را پوشاندى و گناهم را بخشيدى و مرا به خواستههايم رسانده و بر دشمنم پيروز كردى ! مگر من مىتوانم نعمتها و اين منتها و بزرگوارىهايت را بر خود بشمارم ؟
اى آقاى من ! تويى آن كس كه بر من منّت دارى و بر من نعمت مرحمت كردى
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 188
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص١٨٨