ممكن است همين علاقهء خداوند به خاطر بهرهمندى گرسنگان و محرومان از گوشت قربانى باشد و به صورت سيره و سنّت نبوى در جامعه اسلامى رواج داشته باشد .
سالار شهيدان امام حسين عليه السلام از همان آغاز حركت خود از مدينه به مكه ، در سال شصت هجرى كه قصد عمرهء مفرده داشت و نيّت حج تمتّع ناتمام ماند . گرچه به منى نرفت ، ولى قربانىهاى گرانقدرى داد و سرانجام وجود مبارك خويش را هم قربانى اسلامى كرد ، تا مكّه و منى بماند . از اين رو امام سجّاد عليه السلام در احتجاجات خود بر يزيد لعين ، فرمود :
أَيُّهَا النَّاسُ مَنْ عَرَفَنى فَقَدْ عَرَفَنى وَ مَنْ لَمْ يَعْرِفْنى فَأَنا اعَرِّفُهُ بِنَفْسى ، أَنَا ابْنُ مَكَّةَ وَ مِنى وَ أَنَا ابْنُ الْمَرْوَةِ وَ الصَّفا . « 1 »
اى مردم ! هر كه مرا مىشناسد كه مىشناسد و هر كه مرا نمىشناسد خود را معرفى مىكنم ، من فرزند مكه و منى هستم و من فرزند مروه و صفا هستم .
در روز عاشورا ، صحنهء كربلا نيز شاهد قربانى شدن هفتاد و دو شهيد در آستان قرب و رضاى حق بود و حضرت زينب عليها السلام به خاطر اين جانفشانى برادرش در ميدان جنگ ، هنگامى كه به بدن مطهّر حضرت سيّدالشهدا عليه السلام رسيد ، دست و نگاه خويش را رو به آسمان برد و عرضه داشت :
اللَّهُمَّ تَقَبَّلْ مِنَّا هذَا الْقُرْبانِ . « 2 »
خدايا ! اين قربانى اندك را از ما بپذير .
بنابراين كسى كه جانش را فداى دوست حقيقى مىكند ، او از منى و عرفات و
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 45 / 161 ، باب 39 ، حديث 6 ؛ الاحتجاج : 2 / 311 .
( 2 ) - حياة الإمام الحسين ، باقر شريف القريشى : 2 / 301 ؛ سيرة الائمة الأثنى عشر ، هاشم معروف الحسنى : 2 / 87 ؛ الكبريت الاحمر : 3 / 13 .