مىدهند .
در آيهاى ديگر به عرفات ، سرزمين خاطرات نالهها و اشكها اولياى الهى اشاره فرموده :
لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَن تَبْتَغُواْ فَضْلًا مّن رَّبّكُمْ فَإِذَآ أَفَضْتُم مّنْ عَرَفتٍ فَاذْكُرُواْ اللَّهَ عِندَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ وَاذْكُرُوهُ كَمَا هَدَاكُمْ وَإِن كُنتُم مّن قَبْلِهِلَمِنَ الضَّالِّينَ » « 1 »
بر شما گناهى نيست كه [ در ايام حج ] از پروردگارتان [ به وسيلهء تجارت و داد و ستد ] فضل و روزى و منافع مادى بطلبيد . و هنگامى كه از عرفات كوچ كرديد ، خدا را در مشعر الحرام ياد كنيد . [ آرى ] او را ياد كنيد همان گونه كه شما را هدايت كرد . و همانا شما پيش از اين از گمراهان بوديد .
معناى عرفه و عرفات
واژهء عرفه و عرفات از ريشهء معرفت به معناى شناخت است . عرفات نام سرزمينى در بيست كيلومترى مكّه است و بر حاجيان و زائران خانهء خدا واجب است كه از ظهر روز نهم ذى الحجه تا غروب در آن مكان بمانند . در اينكه چرا به آن محل عرفات مىگويند ؛ نكات بسيارى در اين زمينه گفته شده است :
حضرت آدم و حوّا پس از هبوط به زمين در آن مكان يكديگر را شناختند و به لغزش خود اعتراف كردند . « 2 » امام صادق عليه السلام دربارهء علت نامگذارى عرفات فرمود :
جبرئيل ، حضرت ابراهيم را روز عرفه بيرون برد ، چون ظهر شد به وى گفت :
هامش
( 1 ) - بقره ( 2 ) : 198 .
( 2 ) - الكافى : 4 / 192 ، حديث 2 ؛ بحار الأنوار : 11 / 167 ، باب 3 ، حديث 15 .