* در حقيقت مىخواهيم در عطا كردن خيرات به آنان شتاب ورزيم ؟ [ چنين نيست ] بلكه [ آنان ] درك نمىكنند [ كه ما مىخواهيم با افزونى مال و اولاد ، در تفرقه ، طغيان ، گمراهى و تيرهبختى بيشترى فرو روند . ]
به هر حال خداوند همه درهاى آسمان را بر روى آنان باز مىكند و آنها شاد و سرگرم به دنيا مىشوند و ناگهان بىخبر با بلا و كيفرها حالشان گرفته مىشود .
برخى از آنان را شيطان با اميد به رحمت خداوند فريب داده است ؛ با اينكه مىگويند خدا ارحم الراحمين است ؛ گناه عاصيان در ساحل درياى رحمت او جايى ندارد و نااميدى از كرم را ناپسند و اميد به رحمت حق را نيكو مىدانند و شيطان هم آنان را با اين پندار سطحى و خيالى فريفته و به ستم عصيان وادار مىسازد .
خداوند هم در برابر كردار پوشالى آنان كه به دروغ ادّعاى طلب رحمت و غفران الهى را مىكنند ، مىفرمايد :
كُلُّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ * إِلَّآ أَصْحبَ الْيَمِينِ » « 1 »
هر كسى در گرو دستآوردههاى خويش است ، * مگر سعادتمندان .
زيرا اعتماد مغرورانه به رحمت و گذشت حق با اعمال ناشايسته و ضدّ اخلاق ناسازگار است ، برخى از آنان با فريب شيطان ، بعضى از اعمال نامشروع را عبادت پنداشتهاند و انتظار آمرزش دارند بلكه خود را آمرزيده مىپندارند ، مانند ستمگرانى كه با ستم و زور مالى را از مردم مىگيرند و به فقيران و مساجد كمك كرده و يا وقف مىكنند .
برخى از آنان گناهان زيادى مرتكب مىشوند و اطاعت بسيارى را از دست مىدهند و ليكن همه را فراموش مىكنند و يك طاعت ويژه را نگه داشته و با آن بر خدا منّت مىگذارند و خود را آمرزيدهء مطلق مىدانند ، مانند اينكه مسجدى يا پلى
هامش
( 1 ) - مدّثّر ( 74 ) : 38 - 39 .