[ « 17 » وَ لَوْ دَلَّ مَخْلُوقٌ مَخْلُوقاً مِنْ نَفْسِهِ عَلَى مِثْلِ الَّذِي دَلَلْتَ عَلَيْهِ عِبَادَكَ مِنْكَ كَانَ مَوْصُوفاً بِالْإِحْسَانِ وَ مَنْعُوتاً بِالامْتِنَانِ وَ مَحْمُوداً بِكُلِّ لِسَانٍ فَلَكَ الْحَمْدُ مَا وُجِدَ فِي حَمْدِكَ مَذْهَبٌ وَ مَا بَقِيَ لِلْحَمْدِ لَفْظٌ تُحْمَدُ بِهِ وَ مَعْنًى يَنْصَرِفُ إِلَيْهِ « 18 » يَا مَنْ تَحَمَّدَ إِلَى عِبَادِهِ بِالْإِحْسَانِ وَ الْفَضْلِ وَ غَمَرَهُمْ بِالْمَنِّ وَ الطَّوْلِ مَا أَفْشَى فِينَا نِعْمَتَكَ وَ أَسْبَغَ عَلَيْنَا مِنَّتَكَ وَ أَخَصَّنَا بِبِرِّكَ ! « 19 » هَدَيْتَنَا لِدِينِكَ الَّذِي اصْطَفَيْتَ وَ مِلَّتِكَ الَّتِي ارْتَضَيْتَ وَ سَبِيلِكَ الَّذِي سَهَّلْتَ وَ بَصَّرْتَنَا الزُّلْفَةَ لَدَيْكَ وَ الْوُصُولَ إِلَى كَرَامَتِكَ ]
و اگر مخلوقى از جانب خودش مخلوقى ديگر را ، به همين گونه كه تو بندگانت را راهنمايى كردى ، راهنمايى مىكرد ، موصوف به احسان ، و نعمت بخشى بود ، به هر زبانى مورد ستايش قرار گرفته بود . پس تو را سپاس تا آنجا كه در سپاست راهى يافت شود ، و تا آنجا كه براى سپاس ، كلمهاى كه به آن ستوده شدى ، و معنايى كه به سپاس منحرف شود ، باقى باشد .
اى كه با احسان و فضل ، بندگانش را به سپاس فرا خوانده و آنان را در درياى نعمت و عطا غرق كرده ، چه آشكار و پخش است نعمتت در عرصهء حيات ما ، و چه سرشار و فراوان است عطايت بر ما ، و چه قدر ما را به نيكى و احسانت اختصاص دادهاى ! ما را به دينت ؛ دينى كه برگزيدهاى ، و به آيينت ؛ آيينى كه
تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى) — صفحة 369
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٣٦٩