امام رضا عليه السلام از پدران بزرگوارش روايت مىكند كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود :
به حقيقت كه ماه رمضان ماه بزرگى است ، حسنات در آن اضافه مىشود ، سيّئات محو مىگردد ، درجات بالا مىرود ، هر كس در اين ماه صدقهء مختصرى بدهد خداوند او را مىآمرزد ، و هر كس به زير دست نيكى كند مورد مغفرت قرار مىگيرد ، و هر كس اخلاقش را نيكو نمايد آمرزيده مىشود ، و هر كس خشمش را فرو خورد به غفران حق مىرسد ، و هر كس صلهء رحم نمايد بخشيده مىشود .
اين ماه چون ماههاى ديگر نيست ، وقتى مىآيد با بركت و رحمت مىآيد ، و وقتى مىرود با غفران ذنوب مىرود ، خوبىها در اين ماه به چند برابر محاسبه مىشود ، و اعمال خير در اين ماه قبول درگاه حق است ، دو ركعت نماز مستحب در اين ماه غفران الهى را به دنبال دارد . سپس فرمود : بدبخت كسى است كه بدون آمرزش گناه از اين ماه بيرون رود ، در اين وقت مبتلا به خسارت شده در حالى كه نيكوكاران به جايزههاى حق رسيدهاند . « 1 »
هستىام يك قطره از درياى تو * مستىام يك نشئه از صهباى تو
گر قبولم مىكنى دُرّ يتيم * رانيم از خود كف درياى تو
حسن تو نور دل بيناى من * عشق من زيب رخ زيباى تو
چشم تو مفتون سر تا پاى خود * چشم من حيران سر تا پاى تو
آبروى شمع و مه را ريخت دوش * آفتاب روى بزم آراى تو
مىفزايد شور بر شور دلم * چون تبسّم مىكند لبهاى تو
آه من از تاب آن زلف سياه * شور من از لعل شكّر خاى تو
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 93 / 361 ، باب 46 ، حديث 29 ؛ الأمالى ، شيخ صدوق : 54 ، حديث 2 .