رسول گرامى حق صلى الله عليه و آله مىفرمايد :
إِنَّ هَذَا الْقُرآنَ مَأَدُبَةُ اللَّهِ فَتَعَلَّمُوا مَأدُبَتَهُ مَا اسْتَطَعْتُمْ . إِنَّ هَذَا الْقُرآنَ حَبْلُ اللَّهِ وَ هُوَ النُّورُ الْبَيِّنْ وَ الشِّفاءُ النَّافِعُ عِصْمَةٌ لِمَنْ تَمَسَّكَ بِهِ وَ نَجاةٌ لِمَنْ تَبِعَهُ . « 1 »
قرآن سفرهء معنوى خداست پس هر چه مىتوانيد از حقايق اين سفرهء معنوى فرا گيريد . به درستى كه اين قرآن پيمان خداوند است و نورى روشن و درمانى سودمند ، نگهدارنده براى كسى كه به آن چنگ زند و رهايى براى آن كه پيروى از او نمايد .
امام صادق عليه السلام مىفرمايد :
إِنَّ هَذَا الْقُرآنَ فِيهِ مَنَارُ الْهُدَى وَ مَصابِيحُ الدُّجى فَلْيَجْلُ جالٍ بَصَرَهُ وَ يَفْتَحُ لِلضِّياءِ نَظَرَهُ فَإِنَّ التَّفَكُّرَ حَياةُ قَلْبِ الْبَصِيرِ كَما يَمْشِى الْمُسْتَنِيرُ فِى الظُّلُماتِ بِالنُّورِ . « 2 »
همانا در اين قرآن نشانهء نور هدايت و چراغهاى شب تار است . پس شخص تيزبين بايد دقت كند و براى بهره گرفتن از روشنايى آن ديدهء خود را بگشايد ؛ زيرا كه انديشه كردن ، حيات دل بيناست چنان كه كسى كه جوياى روشنى باشد در تاريكىها به سبب نور راه مىپيمايد .
خداوند در قرآن كريم در دعوتهاى خود كه به صورت مستقيم به پيامبران و معصومان عليهم السلام و اولياى خود و غيرمستقيم به همهء انسانها با واژههاى انسان ، مردم ، مؤمنان ، متقيان ؛ و نيز ضميرهاى اشاره و كنايه و غايب ، همگان را به اطاعت
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعة : 6 / 168 ، باب 1 ، حديث 7648 ؛ بحار الأنوار : 89 / 19 ، باب 1 ، حديث 18 ، با كمى اختلاف .
( 2 ) - الكافى : 2 / 600 ، حديث 5 ؛ وسائل الشيعة : 6 / 170 ، باب 3 ، حديث 7655 .