نمىجويند .
اعتصام به قرآن
زندگى هر موجودى از جمله انسان محدود به حدودى است . انسان در اين فرصتِ بسته ، پيوسته درحال تكميل شدن بوده و شخصيت او در حال شكلگيرى است .
شخصيت انسان كه برگرفته از اعتقادات و باورهاى اوست ، منشأ اعمال و رفتار وى مىگردد . اعمال و رفتار انسان نيز در روز قيامت ، تجسم پيدا مىكند . و هر كس با آثار و نتايج كردار خود دست به گريبان خواهد بود .
اگر انسان در عالم دنيا اعمال خود را بر اساس قرآن و دستورها و معارف الهى سامان دهد در عالم آخرت از آثار و محصول آنها بهرهمند و شادمان خواهد شد .
حضرت على عليه السلام كه داناى به حقيقت دنيا و آخرت و رابطهء ميان آنهاست ؛ نگران آيندهء مسلمانان است و مىفرمايد :
انَّهُ مَنْ شَفَعَ لَهُ الْقُرآنُ يَوْمَ الْقِيامَةِ شُفِّعَ فيهِ ، وَ مَنْ مَحَلَ بِهِ الْقُرآنُ يَوْمَ الْقِيامَةِ صُدِّقَ عَلَيْهِ . « 1 »
آن كه قرآن در قيامت به شفاعتش برخيزد شفاعتش در مورد او قبول است ، و از هر كه شكايت نمايد شكايتش پذيرفته است .
يقينى است كه : قرآن كلام خدا و برنامهء زندگى همهء انسانها است . ولى سخن تنها و اقرار ظاهرى ، كافى نيست . ابراز عقيده در صورتى ايمان به قرآن و دستورهاى حيات بخش است كه از باور قلبى حكايت كند و انسان از عمق جان به حقيقت آن ايمان داشته باشد و در مقابل سخنان و پيامهاى حق تسليم محض باشد .
هامش
( 1 ) - نهج البلاغه : خطبهء 175 .