اللَّهِ . « 1 »
در ميان گناهان ، سختتر از پيروى شهوت نيست ، پس آن را فرمان نبريد كه شما را از خدا غافل مىسازد .
امام سجّاد عليه السلام مىفرمايد :
وَ اعْلَمْ وَيْحَكَ يَابْنَ آدَمَ ؛ أَنَّ قَسْوَةَ الْبِطْنَةِ وَ فَتْرَةَ الْمَيْلَةِ وَ سُكْرَ الشِّبَعِ وَ غِرَّةَ المُلْكِ مِمَّا يُثَبِّطُ وَ يُبْطِئُ عَنِ العَمَلِ وَ يُنسِى الذِّكْرَ . « 2 »
بدان ! واى بر تو اى پسر آدم ! پرخورى و سستى اراده و مستى سيرى و غفلت حاصل از قدرت ، از عوامل بازدارنده و كند كنندهء عمل است و ياد خدا را از دل مىبرد .
بر اين اساس حضرت سجّاد عليه السلام از چنين رذايلى به درگاه خداوند استغفار مىكند و در مناجات الذاكرين به محضر الهى عرضه مىدارد :
وَ أَسْتَغْفِرُكَ مِنْ كُلِّ لِذَّةٍ بِغَيْرِ ذِكْرِكَ وَ مِنْ كُلِّ راحَةٍ بِغَيْرِ أُنْسِكَ وَ مِنْ كُلِّ سُرُورٍ بِغَيْرِ قُرْبِكَ وَ مِنْ كُلِّ شُغُلٍ بِغَيْرِ طاعَتِكَ . « 3 »
از هر لذّتى جز ياد تو و از هر آسايشى جز انس با تو و از هر شادى جز نزديكى به تو و از هر كارى جز طاعت تو ، آمرزش تو را مىطلبم .
پس اين لّذتهاى زودگذر نه تنها ارزشمند نيست بلكه مانعى براى رسيدن به لذتهاى معنوى است .
ب - لذّتهاى روحى و روانى
اين گونه لذّت بردن برگرفته از شوق مناجات و لقاى حق تعالى است . سوز و اشتياقى كه از عالم ملكوت و معنا به وجود انسان سرازير مىشود و به او حال خوش و آرامش عجيبى مىبخشد .
امام على عليه السلام مىفرمايد :
هامش
( 1 ) - غرر الحكم : 190 ، حديث 3663 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 75 / 129 ، باب 21 ، حديث 1 ؛ تحف العقول : 273 .
( 3 ) - بحار الأنوار : 91 / 151 ، باب 32 ؛ مناجات 13 ، مناجات الذاكرين .