مؤمنى بود كه همسايه كافرى داشت و اين شخص كافر هميشه به همسايه مؤمنش با مهربانى و خوش خلقى رفتار مىكرد و چون آن كافر مُرد ، خداوند برايش خانهاى از خاك مخصوص در آتش برزخ قرار داد كه او را از آتش برزخ حفظ كند و خداوند به او روزى مىرساند و به كافر گفته مىشود : اين جايگاه اثر خوبىها و مهربانى است كه تو به همسايهء مؤمن خود كردى ، خدا به تو بخشيده است كه نمى سوزى . « 1 » توجه داشتن به همسايه و دلجوئى كردن از او ، آن قدر مهم و پراهمّيّت است كه خداوند در جواب درخواست حضرت يعقوب عليه السلام مىفرمايد :
انَّ يَعْقُوبَ لَمَّا ذَهَبَ مِنْهُ ابْنُ يامينَ نادى يا رَبِّ اما تَرْحَمُنى اذْهَبْتَ عَيْنَىَّ وَ اذْهَبْتَ ابْنَىَّ ، فَاوْحَى اللَّهُ تَبارَكَ وَ تَعالى الَيْهِ لَوْ امَتُّهُما لَأَحْيَيْتُهُما حَتَّى اجْمَعَ بَيْنَكَ وَ بَيْنَهُما وَ لكِنْ اما تَذْكُرُ الشَّاةَ ذَبَحْتَها وَ شَوَيْتَها وَ اكَلْتَ وَ فُلانٌ الى جَنْبِكَ صائِمٌ لَمْ تُنِلْهُ مِنْها شَيْئاً . « 2 »
حضرت يعقوب عليه السلام چون بنيامين را از دست داد عرض كرد : بار پروردگارا ! به من رحم نمىكنى ؟ دو چشمم را كه گرفتى و دو فرزندانم را كه بردى ؟
خداوند وحى كرد : اى يعقوب ! اگر من آن دو را يعنى يوسف و بنيامين را ميرانده باشم برايت زنده مىكنم ، ولى آيا به ياد دارى آن گوسفندى را كه سر بريدى و بريان كردى و خوردى و فلانى در همسايگى تو روزه بود و چيزى از آن را به آنها ندادى .
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 8 / 297 ، باب 24 ، حديث 48 ؛ ثواب الاعمال : 169 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 12 / 264 ، باب 9 ، حديث 28 ؛ وسائل الشيعة : 12 / 130 ، باب 88 ، حديث 1585 .