وَ مَوالِىَّ الْعارِفينَ بِحَقِّنا . . .
و دوستانى كه عارف به حق ما هستند .
حقوقى باشد كه به مقتضاى ايمان ، هر مؤمنى بر مؤمن ديگر دارد .
در اين زمينه چند روايت است كه به آنها اشاره مىشود :
ابومأمون حارثى مىگويد : « به حضرت صادق عليه السلام عرضه داشتم حق مؤمن بر مؤمن چيست ؟ فرمود :
1 - او را از دل و جان و صادقانه دوست بدارد .
2 - با او در مال همراهى كند .
3 - بجاى او از خانوادهاش سرپرستى نمايد .
4 - چون به او ستم شود اورا يارى دهد .
5 - در زمان عدم حضور او بهره و غنيمتى كه حق اوست بستاند و به او تحويل دهد .
6 - قبر او را پس ازمرگ زيارت نمايد .
7 - به او ستم نكند .
8 - او را گول نزند .
9 - به او خيانت نورزد .
10 - او را وانگذارد .
11 - وى را دروغگو نشمارد .
12 - به او افّ نگويد و اگر به او افّ گويد ميان آنها رابطهء معنوى بجا نماند .
13 - به او نگويد : تو دشمن منى ، اگر بگويد كافر شود .
14 - او را متّهم ننمايد كه اگر او را متهم نمايد ايمان در دلش آب شود همچون نمك كه در آب مضمحل شود » . « 1 »
هامش
( 1 ) - الكافى : 2 / 171 ، حديث 7 ؛ وسائل الشيعة : 12 / 207 ، باب 122 ، حديث 16100 .