در حديث پرمغز و هشدار دهندهاى از امام صادق عليه السلام وارد شده است كه وقتى آيهء :
وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُواْ فحِشَةً أَوْظَلَمُواْ أَنفُسَهُمْ ذَكَرُواْ اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُواْ لِذُنُوبِهِمْ وَمَن يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ وَلَمْ يُصِرُّواْ عَلَى مَا فَعَلُواْ وَهُمْ يَعْلَمُونَ » « 1 »
و آنان كه چون كار زشتى مرتكب شوند يا بر خود ستم ورزند ، خدا را ياد كنند و براى گناهانشان آمرزش خواهند ؛ و چه كسى جز خدا گناهان را مىآمرزد ؟
و دانسته و آگاهانه بر آنچه مرتكب شدهاند ، پا فشارى نمىكنند .
نازل شد ، ابليس بالاى كوه ثور در مكّه رفت و با صداى بلندى فرياد كشيد و سران و يارانش را جمع كرد . گفتند : اى آقاى ما چه شده كه ما را فراخواندهاى ؟
گفت : اين آيه نازل شده چه كسى مىتواند با آن مقابله كند ؟ يكى از شياطين بزرگ گفت : من مىتوانم ، نقشهام چنين و چنان است . ابليس طرح او را نپسنديد . ديگرى برخاست و گفت : چنين كنم ، مانند او ابليس باز هم نپذيرفت . سپس وسواس خناس ايستاد و گفت : من از عهدهء آنان برآيم ، ابليس گفت : چگونه ؟ گفت : آنها را با وعدهها و آرزوها سرگرم مىكنم تا آلوده به گناه شوند و هنگامى كه مرتكب شدند ، توبه را از يادشان مىبرم ! ابليس گفت : تو مىتوانى از عهدهء اين كار برآيى . پس او را تا روز قيامت مأمور به آن كرد . « 2 » 4 - مردم را به اعمال خرافى و وهمى ، مانند ترس از فقر و مال اندوزى فرا مىخواند و سنتها و بدعتهاى بىپايه را پديد مىآورد و سپس از آداب و رسوم آنان محسوب مىشود .
هامش
( 1 ) - آل عمران ( 3 ) : 135 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 60 / 197 ، باب 3 ، حديث 6 ؛ الأمالى ، شيخ صدوق : 465 ، حديث 5 .