گرچه هرگز زبد و نيك جهان دم نزديم * از كران تا به كران قصهء افسانه ماست
ساقيا گر نبود جام بلورين چه شود * گردش چشم تو هم ساغر پيمانهء ماست
در گلستان سر كوى تو چون بلبل مست * همه شب تا به سحر نعرهء مستانهء ماست
آن كه از پرتو حسنش شده ممكن موجود * روز و شب عشق رخش در دل ديوانهء ماست
تا شده نورعلى جرعه كش محفل دل * محفل آراى دلش سيد رندانهء ماست
( نورعلى شاه اصفهانى )
وعدههاى عذاب در قرآن
ثُمَّ انْزَلَ اللّهُ سَكينَتَهُ عَلى رَسُولِهِ وَ عَلَى الْمُؤْمِنينَ وَ انْزَلَ جُنُوداً لَمْ تَرَوها وَ عَذَّبَ الَّذينَ كَفَرُوا وَ ذلِكَ جَزاءُ الْكافِرينَ » « 1 »
آن گاه خدا آرامش خود را [ كه حالت طمأنينهء قلبى است ] بر پيامبرش و مؤمنان نازل كرد ، و لشكريانى كه آنان را نمىديديد [ براى يارى مؤمنان ] فرود آورد ، و كسانى را كه كفر مىورزيدند ، به عذاب سختى مجازات كرد ؛ و اين است كيفر كفرپيشگان .
وَ كَايِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ عَتَتْ عَنْ امْرِ رَبِّها وَ رُسُلِهِ فَحاسَبْناها حِساباً شَديداً وَ عَذَّبْناها عَذاباً نُكْراً * فَذاقَتْ وَ بالَ امْرِها وَ كانَ عاقِبَةُ امْرِها خُسْراً * اعَدَّ
هامش
( 1 ) - توبه ( 9 ) : 26 .