بازگو مىكند .
سپس با توجّه و شدّت مىفرمايد :
به طور يقين همهء انسانها در زيانند يعنى سرمايههاى وجودى خود را چه بخواهند يا نخواهند از دست مىدهند و سالها و ماهها و لحظهها به سرعت مىگذرد ، نيروهاى معنوى و مادى به تحليل مىرود .
همانند كسى كه سرمايهء عظيمى در اختيار دارد بىآنكه بخواهد ، هر روز بخشى از آن سرمايهها را از او بگيرند . اين طبيعت زندگى دنياست .
خسران به معناى كم شدن سرمايه است كه گاهى به نفس انسان نسبت داده مىشود و آن بيشتر در خسارتهاى معنوى و اخلاقى است و گاهى به عمل انسان مربوط است كه در معامله و تجارتها اتفاق مىافتد . قرآن مجيد خسران را در سرمايههاى درونى مانند سلامتى ، عقل ، ايمان ، ثواب ، تقوا و . . . به حساب مىآورد و به پيامبرش مىفرمايد :
قُلْ إِنَّ الْخسِرِينَ الَّذِينَ خَسِرُواْ أَنفُسَهُمْ وَ أَهْلِيهِمْ يَوْمَ الْقِيمَةِ أَلَا ذَ لِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِينُ » « 1 »
بگو : بىترديد زيانكاران [ واقعى ] كسانى هستند كه روز قيامت سرمايه وجودشان و كسانشان را به تباهى داده باشند ؛ آگاه باشيد ! كه آن همان زيان آشكار است .
وجود انسان و خانوادهاش از سرمايهء ابدى است ولى گروهى آنها را در قيامت از دست مىدهند و هر چه براى آن تلاش كردهاند به باد فنا مىدهند . مانند كسى كه كارش يخ فروشى است و در زير آفتاب سرمايهاش به هدر مىرود .
در تفسير فخر رازى در ذيل آيهء فوق آمده است :
هامش
( 1 ) - زمر ( 39 ) : 15 .