و آنان را براى اين كه [ در برابر تكاليف دينى و حوادث روزگار ] شكيبايى ورزيدند ، بهشتى [ عنبرسرشت ] و لباسى ابريشمين پاداش مىدهد .
الهى به مستان صهباى فيض * نهنگ آشنايان درياى فيض
به شادابى جام گوهر نثار * كه شبنم نگار گل است و بهار
به آزادى دست ساغر به دست * كه هرگز درِ فيض بر كس نبست
به سرگرمى پاى ميخانه سير * ز سوداى آن گنج ويرانه سير
به رخسارهء زرد ارباب درد * كه چون آفتاب است در زير گرد
به شب زندهداران ناموس دل * كه بر عرش بستند فانوس دل
چو اعرابيم گويى و آب شور * كه در يوزه دارم شراب طهور
لبم را به يك قطره شرمنده كن * به يك جرعه خميازهام خنده كن
صبر در روايات
از حضرت صادق عليه السلام روايت شده :
الصَّبْرُ رَأْسُ الإْيمانِ . « 1 »
صبر و شكيبايى سرِ ايمان است .
و نيز فرمود :
الصَّبْرُ مِنَ الإْيمانِ بِمَنْزِلَةِ الرَّأْسِ مِنَ الْجَسَدِ ، فَإذا ذَهَبَ الرَّأْسُ ذَهَبَ الْجَسَدُ ، كَذلِكَ إذا ذَهَبَ الصَّبْرُ ذَهَبَ الإْيمانُ . « 2 »
صبر نسبت به ايمان به منزلهء سر است نسبت به بدن ، پس چون سر برود تن هم مىرود ، همچنين وقتى صبر رفت ايمان هم رفته است .
هامش
( 1 ) - الكافى : 2 / 87 ، حديث 1 ؛ وسائل الشيعة : 3 / 257 ، باب 76 ، حديث 3568 .
( 2 ) - الكافى : 2 / 87 ، حديث 2 ؛ وسائل الشيعة : 3 / 258 ، باب 76 ، حديث 3573 .