شناختى كه از اين واقعيتهاى داشتند فرمودند :
حُبُّ الدُّنْيا رَأْسُ كُلِّ خَطيئَةٍ . وَ الدُّنْيا دُنْياءان : دُنْيا بَلاغٍ وَ دُنْيا مَلْعُونَةٌ . « 1 »
عشق زياد به دنيا رأس هر گناهى است . و دنيا دو دنياست : دنيايى كه انسان را به كمال و رشد و حقيقت مىرساند و دنيايى كه آدمى را از تمام واقعيتها محروم مىنمايد .
حضرت باقر عليه السلام از امام سجّاد حضرت زينالعابدين عليه السلام دربارهء برخورد صحيح اولياى الهى به دنيا روايت مىكند :
« بدانيد كه دنيابه شما پشت كرده و آخرت به شما روى آورده ؛ براى هر يك از اين دو فرزندانى است ، پس شما از فرزندان آخرت باشيد و از اين كه فرزند دنيا قرار گيريد بپرهيزيد .
بياييد نسبت به دنيايى كه حجاب بين شما و خداست بى رغبت گرديد و به آخرت ميل پيدا كنيد .
بى رغبتان ، زمين را بساط زندگى قرار داده و خاك را فرش خود نموده و آب را غذاى پاكيزهء خود انتخاب كردهاند . آن چنان از دنيا بريدهاند كه گويى در آن نيستند .
آگاه باشيد ، مشتاق به بهشت خالى از شهوات است و بيمناك از جهنّم بريدهء از محرّمات .
آن كه زاهد است سختىها بر او آسان است . خدا را بندگانى است داراى بصيرتى بالا ؛ همچون آنانند كه اهل بهشت را در بهشت جاودانه مىبينند و همچون كه اهل جهنم را در عذاب هميشگى مشاهده مىكنند . همهء مردم از شرّ آنان در امانند و ايشان را قلبى محزون و نفسى عفيف و حاجاتى خفيف است .
هامش
( 1 ) - الكافى ، 2 / 130 ، حديث 11 ؛ وسائل الشيعه : 16 / 8 ، باب 61 ، حديث 20822 ؛ المحجة البيضاء : 5 / 365 .