آخرت نمود . و اين جز با معرفت به قرآن و توسل به پيامبر و امام معصوم ميسّر نيست .
ما در خلوت به روى خلق ببستيم * از همه بازآمديم و با تو نشستيم
هر چه نه پيوند يار بود بريديم * و آنچه نه پيمان دوست بود شكستيم
مردم هوشيار زين معامله دورند * شايد اگر عيب ما كنند ، كه مستيم
مالك خود را هميشه غصّه گدازد * مِلك پرى پيكرى شديم و برستيم
شاكر نعمت به هر طريق كه بوديم * داعى دولت به هر مقام كه هستيم
در همه چشمى عزيز و نزد تو خواريم * در همه عالم بلند و پيش تو پستيم
اى بت صاحبدلان مشاهده بنماى * تا تو ببينيم و خويشتن نپرستيم
ديده نگه داشتيم تا نرود دل * با همه عيّارى از كمند نجستيم
تا تو اجازت دهى كه در قدمم ريز * جان گرامى نهاده بر كف دستيم
دوستى آن است سعديا كه بماند * عهد وفا هم بر اين قرار كه بستيم
( سعدى شيرازى )
6 - احسان در قرآن مجيد
انسان وقتى به فكر مىنشيند ، مىيابد كه از همه طرف و از همه جهت چه در زمينهء مادّى و چه در زمينهء معنوى غرق احسان خدا است و بر او واجب است كه احسان الهى را با تمام وجود شكر كند ، تا در معرض نسيم رضايت حق قرار گرفته از سخط او در امان بماند .
وَ ابْتَغِ فِيمَآ ءَاتكَ اللَّهُ الدَّارَ الْأَخِرَةَ وَ لَاتَنسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيَا وَ أَحْسِن كَمَآ أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْكَ وَ لَاتَبْغِ الْفَسَادَ فِى الْأَرْضِ إِنَّ اللَّهَ لَايُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ » « 1 »
در آنچه خدا به تو عطا كرده است سراى آخرت را بجوى ، و سهم خود را از
هامش
( 1 ) - قصص ( 28 ) : 77 .