رحمت و لطف و كرامت دارد ، كه براى درياى علم و قدرت و ساير اوصاف جمالش ساحلى نيست و نهايتى نمىباشد ، هر سعه و عظمتى منتهى به اوست و در برابر واسعيّت آن جناب چيزى نيست .
عبد اگر در علم و عبادت و فهم و فكر و اخلاقش بر اساس معارف الهيّه وسعت دهد و از تنگى حقد و حسد و كبر و نفاق و ساير رذايل بپرهيزد و متخلّق به اخلاق حضرت ربّ العزّه شده و به وصف واسع متّصف گشته است .
او بايد آن چنان شود كه هواى نفس و شيطان و فساد و مفاسد بر او غلبه ننمايد ، كه غلبهء رذايل او را به خفقان روحى و قلبى دچار كرده به عرصهء فنا و نابودى و شقاوت و هلاكت مىرساند .
82 - الودود
اوست آن پروردگار عزيزى كه براى جميع مخلوقات خير و خوبى مىخواهد .
اوست آن خالق مهربانى كه در ابتدا نعمت عنايت مىكند و موجودات هستى را در احسان و لطف خود غرق مىنمايد .
وَدود از عباد كسى است كه آنچه براى خود مىخواهد براى ديگران هم بخواهد ، و مرتبهء بالاتر اين كه نسبت به عباد حق به ايثار برخيزد و كمال اين ايثار در اين است كه خشم و كينه نسبت به طرف ، وى را از احسان و محبّت دربارهء او بازندارد .
چنان كه رسول خدا صلى الله عليه و آله به هنگامى كه پيشانى و دندانش در جنگ احد شكسته بود دست به دعا برداشت و براى دشمنانش از حضرت رب طلب هدايت كرد :
اللّهُمَّ اهْدِ قَومى فَإنَّهُمْ لا يَعْلَمُونَ . « 1 »
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 20 / 21 ، باب 12 ؛ المناقب ، ابن شهر آشوب : 1 / 192 ، فصل فى غزواته .