وعده دادهاى ، از آتشى كه نورش تاريكى ، سهلش دردناك و دورش نزديك است ، آتشى كه بعضى از آن بعض ديگر را مىخورد و برخى از آن به برخى ديگر حمله و يورش مىبرد ، آتشى كه استخوان را خاكستر مىكند و به اهلش حميم مىچشاند ، و به كسى كه در برابر او تضرّع كند و از او مهربانى طلبد رحم نمىكند و بر كسى كه در برابرش خاشع و تسليم است قدرت تخفيف ندارد و به گرفتارانش سختترين درد را مىچشاند . پناه مىبرم به تو از عقربهاى جهنّم كه دهانشان باز است و مارهايى كه داراى نيش پرزور و قوى هستند . پناه مىبرم به تو از آشاميدنى جهنّم كه امعا و احشاى اهلش را قطع كرده و دلهاشان را از جا مىكند .
الهى ! مرا به طاعت و عبادت و اخلاق و عمل و ايمان و عشق كه باعث نجات از آن عذاب است توفيق ده ، كه جز با عنايت و رحمت و لطف و مرحمت و كرم و آقايى تو كسى از آن عذاب رهايى ندارد . » « 1 » الهى و ربى و سيدى و مولاى :
اگر چون خاك پامالم كنى خاك درت گردم * و گر چون گرد بر بادم دهى گرد سرت گردم
كشى خنجر كه مىسازم به دست خويش قربانت * چه لطفست اين كه من قربان دست و خنجرت گردم
تو ماه كشور حُسنىّ و شاه لشگر خوبان * گداى كشورت باشم اسير لشگرت گردم
پس از مُردن چو در پرواز آيد مرغ جان من * چو مرغان حرم بر گرد قصر و منظرت گردم
( هلالى جغتايى )
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 8 / 324 ، باب 24 ، حديث 100 ؛ مستدرك سفينة البحار : 10 / 177 .