19 - اهل فتوّتند .
20 - در راه حق تا لحظهء خروج از دنيا ثابت قدمند .
داستان هجرت اصحاب به حبشه
در سالهاى اول بعثت ، مسلمانان در اقليّت بودند . قريش و ساير قبايل ، اهل ايمان را از هر جهت در مضيقهء سخت قرار دادند . آنان براى جهاد با كفّار و مشركان از نظر عدّه و عُدّه آماده نبودند .
رسول خدا صلى الله عليه و آله براى حفظ اسلام و جان مسلمانان و تهيّهء پايگاهى در خارج از منطقهء حجاز به آنان دستور مهاجرت داد و حبشه را براى آنان انتخاب فرمود ، و به آنان گوشزد كرد در آنجا زمامدار صالحى است كه از ستم و ستمگرى جلوگيرى مىنمايد ، شما به آنجا كوچ كنيد ، باشد كه خداوند مهربان فرصت مناسبى در اختيار ما قرار دهد .
يازده مرد و چهار زن از مسلمانان عازم آن ديار شدند ، و از طريق كشتى به سوى حبشه حركت كردند . اين مهاجرت كه در ماه رجب به سال پنجم بعثت انجام گرفت مهاجرت اوّل ناميده شد .
چيزى نگذشت كه جعفر بن ابى طالب و جمعى ديگر از مظلومان راه حق به حبشه رفتند و هستهء اصلى يك جمعيّت متشكّل اسلامى را كه از هشتاد و دو مرد و عدّهاى زن و كودك تشكيل مىشد به وجود آوردند .
مسألهء مهاجرت اين گروه براى دشمنان خدا بسيار تلخ و دردناك بود ؛ زيرا حس مىكردند چيزى نخواهد گذشت كه با يك جمعيّت متشكّل نيرومند از مسلمانان كه تدريجاً اسلام را پذيرفتهاند و به سرزمين امن و امان حبشه رفتهاند روبه رو خواهند شد . براى به هم زدن اين موقعيّت دست به كار شده و دو نفر از جوانان باهوش و فعّال و حيلهگر و پشت هم انداز يعنى : عمرو بن عاص و عمارة بن وليد را براى در