دوستى عدّهاى از سردمداران ممالك اسلامى و مردم مسلمان با كفّار و يهود و نصارى بوده ، و واى به حال اينان از روزى كه قرآن مجيد در پيشگاه حضرت حق ، به شكايت از آنان برخيزد و حضرت قهّار به شكايت قرآن عليه آنان توجّه كند .
افسوس كه از حالت خود بيخبرانيم * يك دهر همه كور و يك آفاق كرانيم
ره پُر چَه و ما كور و ز نابردن فرمان * هم از نظر افتادهء صاحبنظرانيم
شه جاده كز آن قافله سالار گذشته * گم كرده به هر كوره رهى ره سپرانيم
تنها نه همين خود شده مشغول به عصيان * بل بر پدر و مادر عاصى پسرانيم
گو سنگ تنبّه دگر اى چرخ ميفكن * خود رنجه مفرماى كه ما خيره سرانيم
هر تخم كنى كشت همان بدروى آخر * زنهار در اين مزرعه ما بذرگرانيم
( صغير )
وجوب مودّت با دوستان حق
همانطور كه عداوت با دشمنان حق واجب است ، مودّت با دوستان حق نيز واجب است . باب مودّت با اولياى حق باب رحمت و عنايت و لطف خداست .
اولياى حق كه در رأسشان انبيا و ائمّه عليهم السلام قرار دارند ، منبع اسما و صفات حضرت محبوبند . تمام زيبايىهاى معنوى در آنان جمع است ، قبول ولايت آنان از آب و نان براى انسان ضرورىتر است . سعادت دنيا و آخرت در پذيرش ولايت آنان به دست مىآيد . اتّصال به آنان آدمى را منبع آداب حق و مركز تجلّى انوار حضرت رب مىنمايد .
ادب انسانى و فطرت و وجدان و عقل اقتضا مىكند كه انسان براى ابد از دشمنان خدا و رسول و ائمّه بريده و با اولياى الهى پيوند داشته باشد .