امامت و جانشينى حضرت على ( ع ) از همان لحظات نخست ، همزمان با اعلان پيامبرى و بعثت پيامبر اسلام ( ص ) در غار حرا ، مطرح بوده است و پيامبر ( ص ) وى را به عنوان وزير و جانشنين خودش معرفى كردند . حضرت على ( ع ) در خطبه قاصعه مىفرمايد : من به هنگام نزول وحى بر محمد ( ص ) صداى ناله شيطان را شنيدم ، از رسول خدا پرسيدم : اين ناله چيست ؟ فرمود : اين شيطان است كه از عبادت خويش مايوس گرديده است . تو آنچه را كه من مىشنوم ، مىشنوى ، و آنچه را كه من مىبينم ، مىبينى ، تنها فرق ميان من و تو اين است كه تو پيامبر نيستى ، بلكه وزير منى و بر مسير خير قرار دارى . « 1 » در اين حديث ، پس از نزول نخستين وحى ، پيامبر ( ص ) على ( ع ) را وزير خويش دانسته است . امام صادق ( ع ) در اين‌باره مىفرمايد : « حضرت على ( ع ) پيش از ماموريت پيامبر ( ص ) براى رسالت همراه آن حضرت نور وحى را مىديد و صداى آن را مىشنيد . پيامبر اكرم ( ص ) به او فرمود : اگر اين نبود كه من آخرين پيامبرم ، تو در نبوت هم با من شريك بودى ، اكنون اگرچه تو پيامبر نيستى ، ولى وصى پيامبر خدا و وارث او ، بلكه سرور اوصياء و پيشواى باتقواترين آنها مىباشى . » « 2 »