برترى حضرت على ( ع ) دلالت دارد ؛ مثل آياتِ ذوى القربى ، مباهله ، ليلة المبيت ، هل اتى و . . .
كه مجال طرح آنها در اين نوشته نيست . « 1 »
4 . دلايل و مستندات روايى در اثبات اصل ولايت و امامت
افزون بر نصوص قرآنى ، اماميه براى اثبات شايستگى على ( ع ) به مقام ولايت و جانشينى پيامبر ( ص ) ، به رواياتى كه مبيّن فضيلتها و نيز ويژگىهاى آن حضرت است ، استناد كردهاند .
مشهورترين اين روايات عبارتاند از :
1 . تربيت على ( ع ) در خانهء پيامبر ( ص ) ؛
2 . شنيدن صداى وحى ؛
3 . سبقت در اسلام آوردن ؛
4 . حديث يوم الدّار ( سبقت در آشكار كردن اسلام ) ؛
5 . عقد اخوّت ( برادرى ) پيش از هجرت و پس از هجرت ؛
6 . ليلة المبيت ؛
7 . پيشگامى على ( ع ) در جنگها ( بدر ، احد ، خندق و . . . ) ؛
8 . حديث سدُّوا الابواب ؛
9 . حديث مشهور لا فتى الّا على ( در احد ) ؛
10 . حديث مشهور ضربة على ( ع ) ( در خندق ) ؛
11 . حديث طير ؛
12 . حديث رايت ( در غزوه خيبر ) ؛
13 . حديث منزلت ( در غزوه تبوك ) ؛
14 . حديث نجوا ( در غزوه طائف ) ؛
15 . حديث خاصف النعل ( در غزوه طائف ) ؛
16 . حديث نفس ( در اعلام سوره برائت ) ؛
هامش
( 1 ) . براى اطلاع بيشتر از اين آيات ر . ك : نهجالحق و كشف الصدق ؛ الصراط المستقيم . . . ، ج 1 ؛ دلائل الصدق ، ج 2 و در بيشتر تفاسير ، ذيل سورههاى شورا ، 23 ؛ اسراء ، 26 ؛ آل عمران ، 59 - 64 ؛ بقره ، 297 ؛ و سورهء انسان ( هل اتى ) .