علّامه وحيد بهبهانى بسيار ساده و فقيرانه زندگى مىكرد و به متاع و مظاهر دنيوى اعتنايى نداشت . لباسش در بيشتر مواقع از همان كرباسى بود كه همسرش با دست خود مىبافت . « 1 » داراى عزّت نفس و طبعى بلند بود و به راحتى از كسى هديه نمىپذيرفت و به زندگى ساده و بىآلايش طلبگى قانع بود . براى علما و فقيهان احترامى خاص قائل بود و همواره از آنان به نيكى و عظمت ياد مىكرد و در پاسخ اين پرسش كه چگونه استاد كلّ شدى ، گفت : « . . . هيچ‌گاه از بزرگداشت عالمان و بردن نام آنان به نيكى دريغ نورزيدم « 2 » » . وى ارادتى عميق و عشقى وافر به اهل‌بيت ( ع ) داشت ؛ به حدى كه هر وقت به زيارت امام حسين ( ع ) مشرّف مىشد ، نخست مىنشست و كفش‌كَن را مىبوسيد ، پس از آن با خضوع و خشوع داخل حرم شده به زيارت مشغول مىشد . « 3 »