شب 15 خرداد سال 1342 يعنى دو روز پس از سخنرانى وى در مدرسهء فيضيه گرديد . صبح پانزده خرداد مردم قم ، تهران و بعضى از شهرستانهاى ديگر با شنيدن خبر دستگيرى رهبر ، به خيابانها ريخته و به پشتيبانى از امام ، به تظاهرات پرداختند . رژيم شاه كه فكر مىكرد با دستگيرى امام و سركوب تظاهرات مردم ، مىتواند به اهداف خود برسد ، صفوف تظاهر كنندگان را به گلوله بست و هزاران تن را به خاك و خون كشيد . به دنبال آن دستگاههاى تبليغاتى وى نيز در داخل و خارج به انحراف افكار عمومى و اهانت به اسلام و علماى مبارز پرداختند . دستگاه حاكم به خيال خام خود فكر كرد با زدن و كشتن مردم و زندانى كردن امام ، قضيه تمام شد . اما امام امت به محض آزادى از زندان ، مجدداً مبارزهء با رژيم را شروع و با ابراز تأسف شديد از حادثهء 15 خراد ، با مسؤوليتى سنگينتر به مقابله با تبليغات رژيم برخاست ، وى با سخنرانى ، اعلاميه و فرستادن نامه براى علما ، شعله‌هاى نهضت را افروخته‌تر كرد . تا اينكه مسأله « كاپيتولاسيون » « 1 » پيش آمد . امام امت كه از حضور مستشاران آمريكايى و اسرائيلى و عملكرد زيانبار آنان براى اسلام آگاهى داشت ، عليه اين قانون ضداسلامى قيام كرد و ضمن حمله به آمريكا ، دولت و مجلس ، اين قانون را مخالف اسلام و قرآن معرفى نمود و از ملت و ارتش خواست ، با ساقط كردن دولت ، اجازه ندهند چنين كارهاى ننگينى در ايران واقع شود . رژيم آمريكايى شاه كه امام را مانع اجراى مقاصد شوم خود مىديد ، در شب 13 آبان 1343 ، بار ديگر امام را دستگير و به دستور آمريكا به تركيه تبعيد كرد .