ولايت بود . مربى او خامس آل عبا ، سيدالشهداء عليه السلام بود . او با گوش جان تعاليم پدر را فرا گرفت و در ميدان علم و عمل پيش تاخت تا به مرحله اى رسيد كه جز به عالم قدس و فناء فى الله توجه نداشت . زهد مى ورزيد و به عبادت حق تعالى و مناجات و راز و نياز با او مشغول و غرق در انوار جلال و جمال الهى بود . امام حسين عليه السلام دربارهء شأن سكينه فرمود : « امَّا سُكَيْنَةُ فَغالِبٌ عَلَيْهَا الْا سْتِغْراقُ مَعَ اللَّهِ تَعالى » « 1 » غرق شدن با خداى تعالى بر او غلبه دارد . آرى ! انسان ، چون عشق محبوبى بر جانش نشست ، ديگر چيزى غير از معشوق نمىبيند و چون متوجه اوست ، حواس ظاهريش از كار مى افتد . همانطور كه زنان ميهمان زليخا ، چون چشمشان به جمال يوسف صدّيق افتاد ، دست از ترنج نشناخته ، دست‌ها بريدند . اين بريدگى و انقطاع حتى در عشق ظاهرى وجود ، دارد تا چه رسد به عشق حقيقى . بيان مقام استغراق مع الله از قلم كسانى بر مى آيد كه خود در آن وادى باشند . « 2 »