اين حديث به خوبى اثبات كنندهء شأن آن بزرگوار است ؛ زيرا به خاطر شرايط نامناسب و احتمال خطر ، نمىشد امانت را به صاحب آن - حضرت سجاد - بسپارند و حضرت زينب سلام الله عليها نيز براى نگهدارى اين امانت ، در معرض خطر بيشترى بود ، كسى كه در نظر امام شايستگى حفظ آن و تحويل به امام بعدى را داشت ، حضرت فاطمه بود .
ه - مادر انقلابيون
اين بانو نه تنها خود از شجاعت و شهامت والايى برخوردار بود ، بلكه علاوه بر آن مادر جوانانى است كه بعد از واقعهء عاشورا پرچمدار قيام عليه حاكمان ستمگر زمان بودند . فرزندان اين بانو ، سادات حسنى ( همچون عبدالله بن حسن مثنى و برادرانش حسن و ابراهيم و اولاد اين بزرگواران ) در طول دوران بنى اميه و بنى عباس ، پرچم قيام و مبارزه را در جاى جاى جهان اسلام برافراشتند و خواب خوش از چشم خلفاى جور ربودند و نگذاشتند آب خوش از گلويشان پايين برود .
راوى گويد : بر امام صادق عليه السلام وارد شدم . امام به من فرمود :
آيا شما شناختى از آل حسن كه پيش از ما خروج كردند ، داريد ؟ گزارش كارهاى آنان به ما مى رسيد . ما نمى خواستيم در اين باره سخنى بگوييم و از خدا خواستيم كه آنان را در عافيت قرار دهد . اما آنان را با عافيت چه كار ؟ » سپس با صداى بلند گريه كرد و فرمود : « پدرم از فاطمه دختر امام حسين روايت كرد كه گفت : از پدرم امام حسين عليه السلام شنيدم فرمود : اى فاطمه ! از نسل تو كسانى هستند كه در كنار فرات به قتل مى رسند يا زخمى مى شوند ، نه گذشتگان به مقام آنان نائل شده اند و نه آيندگان مى توانند به مقامشان