عظمت مقام اباعبدالله را دريافته بود و خود رابه عنوان خدمتكارى در خدمت آن امام به حساب مى آورد . او به همراه امام در كربلا حاضر شد و تمام مصيبت ها و درد و رنج ها را تحمل كرد . او همسرى وفادار و نيكو بود .
اشعار و مرثيه هاى رباب در مصيبت اباعبدالله ، بيانگر عظمت شخصيت و معرفت او نسبت به آن حضرت است . رباب درمجلس ابن زياد ملعون سرمبارك امام حسين عليه السلام را در آغوش گرفته ، بوسيد و گفت :
« واحُسَيْناً فَلا نَسيتُ حُسَيْناً * اقْصَدَتْهُ اسِنَّةُ الْاعْداءِ
غادَرُوهُ بِكَرْبَلاءَ صَريعاً * لاسَقَى اللَّهُ جَانِبى كَرْبَلاءَ »
آه ، حسين من ! هيچ گاه حسين را فراموش نخواهم كرد ، در كربلا نيزه هاى دشمن بر او هجوم آوردند و وى را به خاك و خون كشيدند . خداوند هيچ گاه آتش افروزان كربلا را سيراب نگرداند . « 1 » در مرثيهء ديگرى گويد : آن كسى كه نورى بود و از او طلب روشنايى مىشد ، در كربلا كشته شده و دفن نگشته است . ( او ) پسر پيامبر است كه خداوند او را از جانب ما جزاى خير دهد و او از خسران و زيان موازين دور نگه داشته شده است . اى حسين ! براى من كوه استوارى بودى كه به تو پناه مىبردم و با رحمت و ديانت ما را همراهى مى نمودى . چه كسى پناه يتيمان و نيازمندان خواهد بود كه به او بى نياز شوند و به چه كس پناه برند نيازمندان ؟
هامش
( 1 ) - پيرامون شناخت فرزندان واصحاب امام حسين ( حضرت على اكبر ، حضرت سكينه ، مسلم بن عقيل ) مقرم ، ترجمهء طارمى ، ص 275 .