در دوران غيبت صغرى افرادى كج‌انديش ، دنيا دوست و شهرت‌طلب به دروغ مدعى نيابت از سوى صاحب‌الزّمان ( عج ) شدند كه در مباحث پيشين به اسامى برخى از آنها اشاره كرديم . آنان براى دستيابى به شهرت و رياست و تصاحب وجوه شرعى سرازير شده از سوى مردم به سوى امام ، ضمن تكذيب نيابت نايبان خاص حضرت و ايستادگى در برابر آنان ، خود را نايب امام دانسته ، با دروغ و تزوير ، شيعيان را به گرد خود فرا مىخواندند . بعضى از آنان مانند حسين بن منصور حلّاج براى فريفتن مردم و توجه افكار به سوى خود دست به يك سرى كارهاى خارق‌العاده مىزد . او به زعم خود ميوه زمستان را در تابستان و ميوه تابستان را در زمستان به مريدان خود مىداد ، دست خود را به هوا مىبرد و آن را پر از طلا برمىگردانيد . « 1 » تكذيب مدعيان دروغين ، رسوا نمودن آنان و اثبات نيابت خود و جلب اطمينان و اعتماد شيعيان از رسالت‌هاى مهم نايبان خاص بود . آنان در اين جبهه علاوه بر توقيعاتى